sábado, 25 de marzo de 2017

IV SEMANA CORESMA (27-31 MARZO)

LUNS 27 MARZO
+No nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo.

ES LUZ, ILUMÍNAME

Estamos xa no cuarto domingo de Coresma. Nestas últimas semanas en que nos preparamos para a celebración da Semana Santa, atopámonos con Xesús que é a auga viva, a Luz do mundo e a Vida verdadeira.

Nesta semana lembraremos o encontro de Xesús co cego de nacemento ao que lle devolve a vista e a luz da fe. Pidamos a Xesús que nos abra os ollos á fe, á súa presenza e, sobre todo, que nos cure das cataratas que nos impiden camiñar con EL e velo no medio de nós.

EVANXEO: XOÁN 9,1-41

Narrador: Naquel tempo, ao pasar Xesús viu a un home cego de nacemento. E cuspiu en terra, fixo barro coa saliva, untoullo nos ollos ao cego e díxolle:

Xesús: -Vai lavarte á piscina de Siloé (que significa Enviado).

Narrador: El foi, lavouse, e volveu con vista. E os veciños e os que antes adoitaban velo pedir esmola preguntaban:

Veciños: -Non é ese o que sentaba a pedir?

Narrador: Uns dicían:

Veciños: -O mesmo.

Narrador: Outros dicían:

Veciños: -Non é el, pero paréceselle.

Narrador: El respondía:

Cego: -Son eu.

Narrador: Levaron ante os fariseos ao que fora cego. Era sábado o día en que Xesús fixo barro e lle abriu os ollos. Tamén os fariseos preguntábanlle como adquirira a vista. El contestoulles:

Cego: -Púxome barro nos ollos, laveime, e vexo.

Narrador: Algúns dos fariseos comentaban:

Fariseos: -Este home non vén de Deus, porque non garda o sábado.

Narrador: Outros replicaban:

Fariseos: -Como pode un pecador facer semellantes signos?

Narrador: E estaban divididos. E volveron preguntarlle ao cego:

Veciños: -E ti, que dis do que che abriu os ollos?

Narrador: El contestou:

Cego: -Que é un profeta.

Narrador: Replicáronlle:

Veciños: -Con pecado naciches ti de xeito total, e vasnos dar leccións a nós?


Narrador: E expulsárono. Oíu Xesús que o expulsaban, atopouno e díxolle:

Xesús: -Cres ti no Fillo do home?

Narrador: El contestou:

Cego: -E quen é, Señor, para que crea nel?

Narrador: Xesús díxolle:

Xesús: -Estás a velo: o que che está a falar, ese é.

Narrador: El dixo:

Cego: -Creo, Señor.

Narrador: E prostrouse ante el.

Palabra do Señor.



Martes 28 de marzo
+ No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo.

Uns pouco cegos?

Hai persoas que ven mal, padecen miopía, etc… A parte da cegueira física hai outros tipos de cegueiras: “cego de amor e de celos”, “ir cego”, “unha cita a cegas”, “dar paus de cego”…
Que queremos dicir? Cales son as causas destas cegueiras? Como poden curarse?.

Todos estamos uns pouco cegos: só vemos a fachada sen descubrir o que hai no interior do corazón, vemos só o que nos interesa, o negativo ou as grandes estrelas. Non percibimos o bonito da vida, nin o Misterio, a Deus…

Oración:

Xesús pon luz nos meus ollos!
Grazas, Xesús, polos meus ollos.
Quixese que sempre estivesen dispostos para abrir o meu corazón, para mirarte a ti.
Dálles a túa luz, para que sexan uns ollos limpos que miren sen mentira nin rancor.
Que desapareza deles a tristeza e que saiban abrirse sempre para ver admirados todo o que nos rodea.
Que saiba pechalos para atoparte moi dentro enchéndoos de fe, de confianza en ti.
Que saiba abrilos e ver en profundidade para recoñecer a túa presenza en todas as cousas.
Que nunca se pechen ante as necesidades dos demais.
Toca os meus ollos coas túas mans, énchenos da túa luz para ver a vida coa mirada da fe.
Que deamos testemuño de ti con valentía para que outros crean e te sigan.
Xesús, dáme a túa luz.



Mércores 29 de marzo
+ No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo.

Xesús, es a LUZ!

No evanxeo Xesús cura a un cego: Devólvelle a luz aos seus ollos: “Púxome barro nos ollos, laveime, e vexo”. Devólvelle a luz da fe: “Creo, Señor” E prostrouse ante el.
Que pasou mentres tanto? Que proceso houbo?
Que nos quere dicir Xesús?: Que necesitamos acudir a El, o gran oculista, para que…

1. Cure as nosas cegueiras:
- Enfados, preguiza, dúbidas, desánimos, mentiras, inxustizas.

2. Nos gradúe a vista para:
- Ver o interior, o corazón das persoas.
- Ver aos outros con mirada sensible, compasiva.
- Ver a vida coa LUZ DA FE, con mirada de Deus, descubrindo os nosos pecados e pedindo perdón.
- Ver que el é o Salvador, o que merece a fe.

Que queres que faga por ti Xesús?




Xoves 30 de marzo
+ No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo.

Lembra que o encontro con Xesús supuxo unha transformación grande no cego.

Pon as cegueiras da túa vida ante Xesús e pídelle que che abra os ollos para ver.

Prepara ben a celebración do Sacramento do Perdón.
Que vas facer para atoparte con Xesús e recibir a súa LUZ?


Na Coresma renovamos o noso bautismo
No bautismo os padriños acenden a vela.
No bautismo acendemos a vela (a fe incipiente dos nenos) no Cirio Pascual (a luz de Cristo resucitado onde nace a nosa fe).
O sacerdote di aos pais e padriños: “A vós, pais e padriños, confíasevos acrecentar esta luz, para que iluminados por Cristo camiñen sempre como fillos da luz”

Desde entón vemos a vida cos ollos novos da fe, é dicir, coa mirada de Deus. Os pais, os padriños e os profesores axúdannos a crecer na fe.

Hoxe rezamos:
Xesús, hoxe dicímosche que cremos en Ti, que iluminados pola túa luz vivamos sempre unha fe forte sendo valentes testemuñas túas como fillos da luz. Amén





Venres 31 de marzo
+ No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo.

Durante esta Coresma vímonos preparando para celebrar a Pascua do Señor que significa morrer para poder resucitar con El.
Hoxe queremos mirarnos no espello de Cristo, para medir a distancia entre a súa vida e a nosa, para sopesar o que nos sobra e o que nos falta, para sentir a necesidade da conversión e abrirnos á graza do Espírito. Será un pouco longo, pero pagará a pena. 

Deus, porque nos quere ben, invítanos a que revisemos as nosas vidas, para que as poidamos mellorar e facer máis felices. Deus, porque coñece a bondade e a forza do amor, ofrécenos o amor para que con el nas mans revisemos as nosas vidas todas.

Imos ter uns intres de reflexión persoal, para despois, sentíndonos libres, participar do Sacramento da Penitencia e recibir o perdón.

Os nosos pensamentos:
- Adoito xulgar e criticar os demais?
- Son envexoso ou avaricioso?
- Miro os demais con actitudes egoístas?
- Gústame ser o centro de todos aqueles que me rodean?
- Penso que os demais son os egoístas, os envexosos, os que están cheos de defectos?
- Considérome mellor que os demais?

As nosas palabras:
- Adoito insultar cando me enfado?
- É a miña linguaxe dun ton colérico e groseiro?
- Son dos que non din nada, pero 'as gardan para vingarse no momento máis duro?
- Minto? Levanto falsos testemuños, rumores,…?

As nosas obras:
- Fago as miñas obras con xenerosidade ou busco sempre a miña interese, quedar ben,…?
- A miña relación con familiares, amigos e coñecidos, está guiada por unha actitude de servizo ou por unha actitude de egoísmo?
- Busco o dominio, o pracer... ou pola contra teño unha actitude de servizo?

O pecado de omisión pode ser considerado como o pecado do mundo. Continuamente oímos falar de fame, de desemprego, de pobreza, de guerras, de inmigrantes, de excluídos... Agora ben, non formamos nós parte desta sociedade consumista que ao mesmo tempo se lamenta da pobreza e miseria de tantos seres humanos?

- Non hai na miña vida amigos e coñecidos aos que podería botar unha man, cos que podería ser máis amable e servizal?
- Busco o ben dos demais, ou soamente estou preocupado polas miñas propias cousas?
- Na nosa sociedade hai anciáns abandonados, drogadictos, deficientes, excluídos.... que fago eu por eles?
- Teño tempo para escoitar, para sorrir, para dar unha palabra de ánimo...?
- Transmito optimismo aos que se encontran deprimidos e sen ilusión?
- Son construtor de esperanza?

Talvez a miña resposta é dicirme que non podo facer nada, que estas cousas me superan e desbordan. De verdade creo que non podería achegar o meu gran de area dalgunha forma?

Despois deste exame non teñas medo a acudir con humildade ao sacerdote para que che dea a súa beizón, o perdón de Deus.
Cando o profesor avise, cada un pasará a confesar de forma individual . Sede valentes e animádevos a recibir o Sacramento do Perdón. Mentres tanto, escoitamos esta canción e pensamos…



sábado, 18 de marzo de 2017

III SEMANA CORESMA. ES AUGA VIVA, DÁME DE BEBER. 20-25 MARZO

LUNS 20 MARZO
+No nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo.

ES AUGA VIVA, DÁME DE BEBER
Estamos xa na terceira semana de Coresma. Esta semana Xesús vai dicir que El é a auga que quita a sede total, que  El é a auga que dá vida;  por iso  nós podemos dicir ben forte VIVA A auga DA VIDA!, porque sen ela os xardíns serían deserto, os animais morrerían de sede, as persoas non poderían vivir. 

1. EVANXEO: XOÁN 4, 5-15. 19b-26. 39a. 40-42 

Narrador: Naquel tempo, chegou Xesús a un pobo de Samaria chamado Sicar, preto do campo que deu Xacobe ao seu fillo Xosé; alí estaba o manancial de Xacobe. Xesús, canso do camiño, estaba alí sentado xunto ao manancial. Era ao redor do mediodía. Chega unha muller de Samaria a sacar auga, e Xesús dille:

Xesús: -Dáme de beber.

Narrador: Os seus discípulos fóronse ao pobo para comprar comida. A samaritana dille:

Samaritana: -Como ti , sendo xudeu, me pides de beber a min, que son samaritana?

Narrador: Porque os xudeus non se tratan cos samaritanos. Xesús contestoulle:

Xesús: -Se coñeceses o don de Deus e quen é o que che pide de beber, pediríaslle ti, e el daríache auga viva.

Narrador: A muller dille:

Samaritana: -Señor, se non tes caldeiro, e o pozo é fondo, de onde sacas a auga viva?; es ti máis que o noso pai Xacobe, que nos deu este pozo, e del beberon el e os seus fillos e os seus gandos?

Narrador: Xesús contestoulle:

Jesús: -O que bebe desta auga volve ter sede; pero o que beba da auga que eu lle darei nunca máis terá sede: a auga que eu lle darei converterase dentro del nun chafariz de auga que salta ata a vida eterna.

Narrador: A muller dille:

Samaritana: -Señor, dáme esa auga: así non terei máis sede, nin terei que vir aquí a sacala… «Sei que vai vir o Mesías, o Cristo; cando veña, el diránolo todo.

Narrador: Xesús dille:

Xesús: -Son eu, o que fala contigo.

Narrador: A muller deixou alí o cántaro, volveu ao pobo e dixo á xente:

Samaritana: -Vide ver a un home que me dixo todo o que fixen.

Palabra do Señor.
ORACIÓN
Grazas, Señor, por ser a auga que nos quita a sede de amor, de paz, de felicidade. E hoxe tamén nos acordaremos de pedir pola falta de auga en tantos países do mundo.


  
Martes 21 de marzo

+ No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo.

A auga, un ben escaso!

Hai moitas clases de auga: de fonte, de botella; mineral con gas ou sen gas; potable ou non potable. Usámola para beber, lavar, regar, encher as plantas de vida…. A auga é un ben escaso no mundo. Non a malgastemos, sen ela non hai vida!
Que pasa coa falta de auga?? Coñecedes outras clases de sede?

Oración:
           
Dános de beber a túa auga!
Señor, Xesús,
achegácheste á samaritana
e ensinácheslle cal era a auga viva.

Achégate hoxe a nós
e dános de beber desa Auga.
Sabemos que só Ti
podes acougar a nosa sede.
No camiño da vida
moitas veces buscamos outras augas e esquecémonos
de que a auga verdadeira es Ti.
Sal ao noso encontro
e dános a Vida.
Sal ao noso encontro
e apaga nosa sede.
Sal ao encontro de todos os nosos irmáns e irmás,
para que poidan atopar
a Fonte que só está en Ti.




Mércores 22 de marzo

+ No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo.

Xesús, o pozo de auga viva.

No evanxeo do domingo, Xesús, superando prexuízos, fala con aquela samaritana e descóbrelle unha AUGA VIVA capaz de devolver a sede de felicidade. Ela pídelle: “Señor, dáme desa auga”. Logo marchou a anunciar aos seus veciños o que Xesús lle dixera.
Que nos quere dicir Xesús?

-       Xesús rompe con todos os prexuízos do seu tempo. Hai que superar prexuízos raciais, relixiosos ou de xénero. Necesitámonos mutuamente e axudarnos como irmáns é fonte de vida.

-       Xesús quere darnos unha auga que sacia a sede de amor, de felicidade… Non podemos atopar o que máis necesitamos: a paz, a plenitude, a VIDA.
Como a samaritana, Xesús quere que despois de atoparnos con El anunciemos aos nosos amigos o que supuxo para nós ese encontro, que nos deu a auga viva.



Que nos quere dar Xesús? Como conseguilo?




-   Xoves 23 de marzo

+ No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo.

Xesús, dáme de beber!

Pensa a través de que pozos se segue achegando a ti Xesús: persoas, oración, eucaristía, reconciliación, a Igrexa… Como podo mellorar o encontro con el para potenciar a miña vida interior, a miña fe, a vida divina da graza.

Ao entrar no templo, achégate á pila de auga bendita, toca a auga e dille: ”Xesús grazas polo meu bautismo, lava o meu pecado, transfórmame, renóvame por dentro, dáme máis fe, éncheme da túa vida de graza. E axúdame a ser testemuña para que outros crean en ti”.

Non te conformes con auga embotellada! Busca a auga de Xesús!
E xa sabes: coa auga, consumo responsable!
Que vas facer para atoparche con Xesús e recibir a súa auga viva

En Coresma renovamos o noso bautismo

No bautismo bendicimos a auga da pila bautismal e derramámola na cabeza.

Con este xesto expresamos que para os bautizados Jesús é a auga viva. Que o bautismo limpa o noso pecado, fainos novas criaturas, recibimos a mesma vida de Deus, a súa graza, a través do Espírito.

Hoxe xuntos dicimos:

Xesús, es a auga viva: lávame, purifícame, dáme de beber. Grazas pola fonte de auga viva na que fun bautizado. Amén

Rezamos o Pai Noso

Venres 24 de marzo. FESTA DA ENCARNACIÓN. "SI" DAS HERMANAS

+ No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo.

“Señor, apaga a miña sede de xustiza”

Mañá é o Día da Encarnación, día no que as Fillas da Caridade volven dicir "SI" ao compromiso con Deus e cos demais. Volven dicir "SI" con novas forzas para facer fronte a novos retos, sempre con esperanza, sempre con alegría, dispostas a exercer o seu apostolado.

Moita xente pensa que axudar a outras persoas a ser mellores cristiáns é tarefa de sacerdotes e relixiosos. Nada máis falso! Antes de subir aos ceos, Xesús dixo que debiamos ser testemuñas súas ata os últimos confíns da terra. Ser testemuñas súas significa falar de Deus aos nosos amigos, invitalos a ir a Misa para recibir o Señor, preocuparnos e ocuparnos da súa saúde espiritual, animalos a ser mellores cristiáns en cousas concretas, axudalos a confesar, rezar algo con eles,….

Hoxe queremos recordar o que pediu a muller a Xesús, pediulle Auga Viva. Esta auga, as Fillas da Caridade intentan levala a todos os que os rodean. Hoxe de xeito especial queremos recordalas na nosa oración, porque un ano máis volven dicir SI dende o compromiso cos máis débiles, a través dos seus votos de Pobreza, Obediencia, Castidade e Servizo aos Pobres.



sábado, 11 de marzo de 2017

II SEMANA CORESMA: CONÉCTATE A EL, ESCOITA A SÚA MÚSICA

II SEMANA CORESMA
LUNS 13 MARZO
+No nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo.
CONÉCTATE A EL, ESCOITA A SÚA MÚSICA

A semana pasada tivemos a oportunidade de acompañar a Xesús na experiencia do deserto e coñecer as tentacións polas que pasou que se parecen moito ás nosas. Esta segunda semana de coresma, suxírenos vivir con El a experiencia do monte Tabor, unha experiencia de oración, deixándonos transfigurar con El, que nos axudará a sentirnos firmes e seguros na nosa fe, a pesar das dificultades polas que teñamos que pasar na vida. Que esta semana, vivamos como verdadeiros irmáns, cheos de forza, conectando o noso corazón ao de Cristo, para escoitar a súa música divina e saír a anunciar a todos a vida nova de Xesús.

EVANXEO: MATEO 17,1-9

Narrador: Naquel tempo, Xesús tomou consigo a Pedro, a Santiago e ao seu irmán Xoán e levounos a unha montaña alta. Transfigurouse diante deles, e o seu rostro resplandecía como o sol, e os seus vestidos volvéronse brancos como a luz. E aparecéronselles Moisés e Elías conversando con el.
Pedro, entón, tomou a palabra e dixo a Xesús:

Pedro: -«Señor, que ben se está aquí! Se queres, farei tres tendas: unha para ti, outra para Moisés e outra para Elías.»

Narrador: Aínda estaba a falar cando unha nube luminosa cubriunos coa súa sombra, e unha voz desde a nube dicía:

Voz: -«Este é o meu Fillo, o amado, o meu predilecto. Escoitádeo.»

Narrador: Ao oílo, os discípulos caeron de bruces, cheos de espanto. Xesús achegouse e, tocándoos, díxolles:

Xesús: -«Levantádevos, non temades.»

Narrador: Ao levantar os ollos, non viron a ninguén máis que a Xesús, só. Cando baixaban da montaña, Xesús mandoulles:

Xesús: -«Non contedes a ninguén a visión ata que o Fillo do home resucite de entre os mortos.»
Palabra do Señor.



Martes 14 de marzo
+ No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo.

Unha “quedada” cos amigos!

Ás veces a través do móbil ou de email citámonos para xuntarnos, realizar algunha actividade ou pasalo ben…

Xesús tamén “queda” cos seus amigos  e é preciso que resoe a voz de Deus para que non se lle confunda con ninguén (nin sequera con Moisés ou Elías, representantes e testemuñas do Antigo Testamento): «Este é o meu Fillo, en quen me comprazo. Escoitádeo».. Só Xesús é o Fillo querido de Deus, o que ten o seu rostro «resplandeciente como o sol».

Sempre que escoitamos a Xesús no silencio do noso ser, as súas primeiras palabras dinnos: «Levántate, non teñas medo».

Moitas persoas só coñecen a Xesús de oídas. O seu nome resúltalles talvez familiar, pero o que saben del non vai máis aló dalgúns recordos e impresións da infancia. Mesmo, aínda que se chamen cristiáns, viven sen escoitar no seu interior a Xesús. E sen esa experiencia non é posible coñecer a súa paz inconfundible nin a súa forza para alentar e soster a nosa vida.

Cando un crente se detén a escoitar en silencio a Xesús, no interior da súa conciencia escoita sempre algo como isto:

«Non teñas medo. Abandónache con toda sinxeleza no misterio de Deus. A túa pouca fe basta. Non te inquietes. Se me escoitas, descubrirás que o amor de Deus consiste en estar sempre perdoándote. E, se cres isto, a túa vida cambiará. Coñecerás a paz do corazón».

ORACIÓN:

Señor, ensínanos a orar!
Xesús: transfigurácheste ante tres dos teus apóstolos.
Ensináchesnos que a oración é falar co noso Pai Deus, gozar da amizade contigo e co Pai que tanto nos quere.

Disnos que a El acudamos moitas veces para pedirlle perdón, agradecerlle o que fai por nós ou pedirlle axuda.
Que importante é orar para cargar as pilas da fe, para ter luz e forza na vida.

Axúdanos a rezar sós e en silencio, en familia ou en comunidade; co Nosopai ou a Eucaristía ou contándoche o que nos pasa.
E que a nosa oración nos comprometa a ser mellores amigos, mellores compañeiros, mellores cristiáns; máis alegres, máis amigos e máis solidarios.
Señor, ensínanos a orar... porque que ben se está contigo!



Mércores 15 de marzo
+ No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo.

Xesús organiza unha quedada cos seus, algo así: “imos ao monte Tabor. Haberá unha sorpresa. Avisa a Pedro, Santiago e Juan”.

Xesús quería fortalecelos na fe antes de ir Xerusalén onde o ían crucificar. Nun contexto de oración maniféstaselle “transfigurado”, cheo de luz, cheo de Deus… Moisés e Elías apoian o seu labor como Mesías Salvador. O Pai recoñéceo como o seu Fillo e pídelles: “Escoitádeo!”. Esta é a GRAN SORPRESA. Pedro di “que ben se está aquí”, pero Xesús mándalles volver á vida para vivir o que experimentaron.
Que lle sucedeu a Xesús e aos que estaban con el?
Que nos quere dicir Xesús?

- Xesús quere que subamos ao Tabor da oración e da Eucaristía para conectarnos ao seu corazón.
- Quere que nos poñamos os cascos de Deus, que cambiemos de onda deixando as nosas historias e músicas.
- Pídenos que subamos a miúdo (que coidemos a oración, o encontro con el) pero que logo baixemos á vida (a servir e estar preto dos que están abaixo, os que menos contan).

Como conectar con Xesús e mellorar no trato con el?

NOSOPAI



16 de marzo
+ No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo.

Conéctate a Xesús, oe a súa música!

Pensa que necesitas da oración para transfigurarte, encherte de Deus, superar medos e desánimos.

Lembra que para orar hai que saír dos ruídos, facer silencio, escoitar a Palabra de Deus (a música divina), deixar que ilumine os nosos ollos, sentirse felices ao seu lado (que ben se está aquí!) e mirar a nosa vida cos ollos de Deus (criticamente). Así a súa palabra axudaranos a enfrontarnos ás cruces e dificultades. E volver á vida facendo o que na oración descubrimos.

Nesta coresma participa na oración comunitaria, viacrucis, a eucaristía (o tabor dominical), escoita a Palabra en familia….
Que vas facer para mellorar a oración?

En coresma renovamos o noso bautismo

No bautismo rezamos o Nosopai:
O Nosopai é a oración dos que somos fillos de Deus. No bautismo o Pai deunos este gran agasallo: ser os seus fillos e poder chamarlle Pai. A el acudimos con confianza nos nosos problemas e sabendo que el nos quere e non escoita sempre.
O Nosopai é a oración dos que formamos a outra familia, a familia dos crentes, a Igrexa.
No bautismo recibimos esoutro agasallo de ser membros da Igrexa. A ela pertencemos, nela formámonos, celebramos a fe e construímos o reino.
Que nesta coresma ao rezar o Nosopai renovemos ese compromiso de vivir como fillos de Deus e como membros activos da Igrexa.



Venres 17 de marzo
+ No nome do Pai e do Fillo e do Espírito Santo.

DESDE O INTERIOR: “Os oídos do corazón”

PROFESOR: A interioridade preséntase como unha resposta feita a unha chamada. En todas as tradicións a chamada é constante. A chamada non resoa no exterior. Para percibila hai que prestar oídos, non o oído que adorna o rostro, senón o oído do corazón, que ha de ser descuberto e educado logo incesantemente a fin de reforzar a finura da súa calidade auditiva.

Imos facer unha técnica para  tomar conciencia da nosa interioridade. Sentados, a costa recta nunha posición cómoda e ollos pechados, sendo conscientes do noso corpo… Tranquilos… Respirando….
Facemos 3 respiracións profundas. Respiramos profundamente, imos tomando conciencia das partes do corpo e prestando atención aos sons de fóra e dentro da aula. Oe a propia respiración, tenta oír o latexo do corazón. Respira….

En silencio repetimos esta oración:
Quero verte
cando non sae o sol,
en todos os meus camiños,
nas miñas soidades.
Quero verte
en cada ser humano,
en todos os recunchos,
en todas partes.
Quero verte,
quero verte,
en todos os meus camiños.
Grazas, Pai