SEMANA DO DOMUND. SÉ VALIENTE, A MISIÓN ESPERA

LUNS 16 OUTUBRO. NO NOME DO PAI, DO FILLO E DO ESPÍRITO SANTO. AMÉN

RED DE LIBERTAD

Ambientada na Francia dos inicios da Segunda Guerra Mundial, esta película que van ver a vindeira semana os alumnosde 3º e 4º ESO  narra o encomiable traballo de Helena Studler, a Filla da Caridade que salvou a vida de miles de refuxiados franceses ao evitar que caesen presos das forzas nazis, entre outros, personaxes tan ilustres como François de Mitterrand ou o xeneral Giraud. Helena, testemuña do horror e a barbarie, leva a cabo un extraordinario labor de caridade cos cativos e prisioneiros da guerra, mentres pon en perigo a súa vida e a dos seus achegados por salvar a do resto de nenos, maiores, presos e orfos; todos eles vítimas da contenda bélica.

O proxecto xorde con motivo da conmemoración do 400 aniversario da fundación da familia Vicenciana, impulsada por Vicente de Paúl e Luisa de Marillac en 1617. Ao longo destes 400 anos xurdiron centos de personalidades que deron a súa vida polos que menos teñen, polos rexeitados, os perseguidos inxustamente. Entre todas esas vidas destaca a de Sor Helena Studler, unha heroína moi peculiar que recatou a máis de 2.000 persoas dos campos de concentración nazis situados ao norte de Francia. O contexto de entón garda un paralelismo sorprendente cos conflitos bélicos actuais, a vida de Helena convértese nun referente de superación, heroicidade e loita contra a inxustiza.

Recemos por tantas persoas que sofren a inxustiza da guerra, da represión, da fame, da miseria… por tantos refuxiados que non poden voltar aos seus fogares, ou que desaparecen presas das mafias… Que nós saibamos ser sensibles ás necesidades dos demais.

NOSOPAI

MARTES 17 OUTUBRO. NO NOME DO PAI, DO FILLO E DO ESPÍRITO SANTO. AMÉN

DIA INTERNACIONAL PARA A ERRADICACIÓN DA POBREZA

EVANXEO: Mateo 25, 34-36

«Vide vós, recibide o reino que se vos preparou desde a creación do mundo.  Porque tiven fame e déstesme para comer, tiven sede e déstesme de beber, fun forasteiro e recibístesme, andei sen roupa e vestístesme, caín enfermo e visitástesme, estiven no cárcere e viñestes verme».

LECTURA: A pobreza, un problema de dereitos humanos

Segundo datos do Programa das Nacións Unidas para o Desenvolvemento, a nivel mundial, máis de 800 millóns de persoas aínda viven con menos de US$1,25 ao día e moitos carecen de acceso a alimentos, auga potable e saneamento adecuados.

A pobreza non é só unha cuestión económica. Por ese motivo, debemos deixar de observala exclusivamente como unha falta de ingresos. Trátase dun fenómeno multidimensional que comprende, ademais, a falta das capacidades básicas para vivir con dignidade. A pobreza é en si mesma un problema de dereitos humanos urxente e é á vez causa e consecuencia de violacións dos dereitos humanos, pois se caracteriza por vulneracións múltiples e interconexas dos dereitos civís, políticos, económicos, sociais e culturais, e as persoas que viven nela ven expostas regularmente á denegación da súa dignidade e igualdade. Reducir a pobreza e erradicala é, por tanto, unha obrigación de todas as sociedades.

Hai xa 30 anos, o 17 de outubro de 1987, o P. Joseph Wresinski fixo un chamamento para loitar contra esta secuela, animando a conmemorar o Día Mundial para a Superación da Pobreza Extrema. Cinco anos despois a Asemblea Xeral, inspirada nese chamamento, declarou o 17 de outubro como o Día Internacional para a Erradicación da Pobreza.

MÉRCORES 18 OUTUBRO. NO NOME DO PAI, DO FILLO E DO ESPÍRITO SANTO. AMÉN

Evanxeo Mateu 22,1-10:

A todos os que encontredes, chamádeos á voda.

Narrador: Naquel tempo, volveu falar Xesús en parábolas aos sumos sacerdotes e aos anciáns do pobo, dicindo:

Xesús: -«O reino dos ceos parécese a un rei que celebraba a voda do seu fillo; mandou aos seus criados para que chamasen os convidados, pero non quixeron ir. Volveu mandar outros criados encargándolles que dixesen aos convidados:

Rei: -Teño preparado o banquete, matei tenreiros e reses cebadas e todo está a punto. Vinde á voda?

Xesús: -Pero eles non fixeron caso; un marchouse ás súas terras, outro aos seus negocios, os demais agarraron aos criados e maltratáronos e matáronos. O rei montou en cólera, enviou as súas tropas, que acabaron con aqueles asasinos e prenderon lume á cidade. Logo dixo aos seus criados:

Rei: -“A voda está preparada, pero os convidados non lla merecían. Ide agora aos cruces dos camiños e a todos os que atopedes, chamádeos á voda”.

Xesús: -Os criados saíron aos camiños e reuniron a todos os que atoparon, malos e bos. A sala do banquete encheuse de comensais». Cando o rei entrou a saudar aos comensais, reparou nun que non levaba traxe de festa e díxolle:

Rei: -“Amigo, como entraches aquí sen o vestido de voda?”.

Palabra do Señor.

REFLEXIÓN: QUE NOS QUERE DICIR XESÚS?

1. Xesús invítanos cada domingo a unha festa moi especial, á súa festa. Quixo quedar connosco, facerse un de nós para que teñamos vida e forza toda a semana. Pero poñemos desculpas.
Na festa o mellor é estar con Xesús. Quere que a celebres con outros cristiáns, coa túa parroquia. Pero moitos non a valoran… Nin se decatan!

2. Xesús quere que acudas con traxe digno. É dicir, que esteamos preparados, en graza, sen pecado. Xesús quere que os cristiáns nos revistamos cun vestido que estea tecido cos fíos do seu amor. Que o noso traxe sexa o amor, perdón, darnos.

O vestido que Xesús quere é que:

- a túa boca bendiga e perdoe,

- os teus pés se acheguen aos necesitados,

- as túas mans axuden e compartan,

- o teu corazón ame a todos.

XOVES 19 OUTUBRO. NO NOME DO PAI, DO FILLO E DO ESPÍRITO SANTO. AMÉN

SE VALENTE, A MISIÓN ESPÉRATE

LECTURA BÍBLICA: Feitos 10, 38

«Sabedes que Deus encheu de poder e do Espírito Santo a Xesús de Nazaret, e que este andou facendo o ben e sanando a cantos sufrían porque Deus estaba con el».

LECTURA

Como cada ano o cuarto domingo de outubro (o vindeiro domingo) celébrase o día do DOMUND. Esta palabra vén da suma de dúas palabras: Domingo e Mundial. Dito así, non ten moito de orixinal, nin concreto.

Con todo, vén recoller un evento que se realiza e promove, desde hai moitos anos, coa finalidade de axudar e solidarizarse cos que fan do seu traballo e vida unha MISION MUNDIAL.

Na tradición cristiá, MISION é a tarefa e obxectivo de facer posible un mundo mellor, cheo de boas noticias, como quería e expresaba Xesús.

BOAS NOTICIAS para os que teñen, moitas veces, só malas.  O de boas noticias adóitase dicir tamén coa palabra EVANXEO (palabra de orixe grega).

Pois ben, neste contexto e buscando esta utopía ou soño, miles e miles de persoas deixaron a súa casa e os seus proxectos máis próximos e aventuráronse a unha MISIÓN DE EVANXEO (boa noticia) no MUNDO. A estes chamámoslles misioneiros.  E o domingo 22 acordámonos deles e da súa misión.

Os proxectos que levan a cabo son de todo tipo, comezando polos de emerxencia humanitaria, saúde, educación.

Mediante o Domund, a Igrexa trata de cubrir esas carencias e axudar aos máis desfavorecidos a través dos misioneiros, con proxectos pastorais, sociais e educativos.

Así, constrúense e mantéñense hospitais, residencias de anciáns, orfanatos e comedores para persoas necesitadas en todo o mundo.

Nos territorios de misión a Igrexa sostén case 27.000 institucións sociais e un número superior a 119.000 institucións educativas.

REFLEXIÓN

Fíxate na cantidade de eventos que se celebran na nosa sociedade. A maioría, e os que máis se oen e publicitan, son os que promoven grandes grupos de interese. O futbol, grandes artistas, os grupos políticos, eventos deportivos...

Pero tamén hai ONG, pequenas e grandes que tratan de mostrar que un mundo mellor e máis xusto é posible e que necesita do noso compromiso.

Seguro que se te achegas a estes "pequenos misioneiros"serás capaz de ser "boa noticia".

Quizais os domingos poidan estar máis cheos de proxectos, ilusión e ganas de vivir.

O lema deste ano é unha invitación para buscar a túa propia misión: "Se valente, a misión espérate"

ORACIÓN

Dános, Señor, ilusión para poñernos en marcha.

Dános, Señor, motivación para esforzarnos.

Dános, Señor, claridade de ideas para saber o que queremos.

Dános, Señor, creatividade para atopar camiños.

Dános, Señor, fe para a Misión á que nos convidas.

VENRES 20 OUTUBRO. NO NOME DO PAI, DO FILLO E DO ESPÍRITO SANTO. AMÉN

A FELICIDADE NO EVANXEO

QUE TODOS SENTEMOS Á MESMA MESA

EVANXEO: Lucas 10, 5-9

«Cando entredes nunha casa, dicide primeira "paz nesta casa". Quedade na mesma casa, comede e bebede do que teñan, porque o obreiro merece un salario. Se entrades nun pobo e vos reciben ben, comede o que vos poñan, curade aos enfermos que haxa e dicide "Está preto de vós o reino de Deus"».

REFLEXIÓN

O chamamento con motivo do DOMUND, as misións, as persoas comprometidas e solidarias coas necesidades do mundo... todo iso estanos chamando a atención sobre unha situación de desigualdade, á que quizais esteamos a contribuír. E non é xusto.

Somos conscientes do que pasa?

A última crise económica? Que nos supuxo ou supón? Está superada, como din? Que pensamos que poden/podemos facer?

Mañá celébrase o DOMUND. É dar diñeiro? É oír testemuños de misioneiros?

Quizais é cuestión de mirar cara aos demais como irmáns.

LECTURA

Anthony de Mello escribe nun dos seus contos:

"Pola rúa vin unha nena aterida e tiritando de frío, e con poucas perspectivas de conseguir unha comida decente. Encolericeime e díxenlle a Deus: Por que permites estas cousas? Por que non fas nada para solucionalo?

Durante un intre, Deus gardou silencio. Pero aquela noite, de improviso, respondeume: Certamente que fixen. Fíxente a ti.

A min?

Tan serio que o de "fíxente a ti" pode dar vertixe, porque apela directamente á nosa responsabilidade.

As persoas actuamos en demasiadas ocasións como meros espectadores-comentaristas de barra de bar. Desafogámonos con valoracións xerais do estilo "que mal está todooo!"

Pero non basta predicar: hai que dar trigo. Cada un debemos ofrecer unha resposta persoal, concreta. E remangarnos. Porque para arranxar o mundo, fan falta mans. É preciso un compromiso activo. 

E nós, que si queremos chegar a bo porto, cada mañá deberiamos levantarnos neste primeiro mundo co propósito de actuar mollándonos polo próximo.

ORACIÓNS SEMANA 9-11 OUTUBRO

LUNS 9  OUTUBRO. NO NOME DO PAI, DO FILLO…

Neste tempo no que as viñas van perdendo a súa folla despois de ter recollido a uva, a Palabra que imos proclamar quere mostrarnos, cunha linguaxe que poidamos comprender, que Deus pon ao noso dispor todo canto é necesario para que a viña dea froito: unha mensaxe de esperanza e de fonda humanidade, o Evanxeo; persoas que temos ao lado que nos fan sentir o don da amizade; proxectos que nos ilusionan e non deixan que a rutina e a indiferenza teñan oco no noso corazón.

Evanxeo     Mt 21, 33-43

LECTURA DO SANTO EVANXEO SEGUNDO MATEO

            -Escoitade outra parábola:

Dunha vez había un propietario que plantou unha viña; rodeouna dunha sebe, cavou nela un lagar e construíu un caseto para o garda. Logo, arrendóullela a uns viñateiros e marchou para lonxe.

Cando chegou o tempo da vendima, mandou os seus criados ós viñateiros, para cobrar as rendas. Pero os viñateiros agardáronos, e a un zorregáronlle, a outro matárono e a outro apedrárono. 36De novo mandou outros criados, máis numerosos; pero tratáronos do mesmo xeito.

Por último, mandoulles o seu propio fillo, dicindo para si: "O meu fillo hano respectar". Pero os viñateiros, ó veren o fillo, comentaron: "Este é o herdeiro: veña, matémolo, e a herdanza será nosa". E agarrárono, botárono fóra da viña, e matárono.

-Ben, ¿e cando veña o señor da viña, que fará cos viñateiros aqueles?

Respondéronlle:

-A eses malvados faraos morrer de mala morte, e arrendaralles a viña a outros viñateiros, que lle paguen as rendas no seu tempo.

Díxolles entón Xesús:

-¿Seica non lestes nunca na Escritura:

A pedra que desbotaron os canteiros é agora o esquinal: esa pedra colocouna o Señor, ¡que regalía para nós!?

Por iso dígovos: quitarásevos a vós o Reino de Deus, e daráselle a un pobo que produza bos froitos. Quen caia enriba desa pedra, esnaquizarase; pero aquel sobre quen ela caia, ficará esmagado.

      Palabra do Señor                    R/. Loámoste, Cristo

MARTES 10 OUTUBRO. NO NOME DO PAI, DO FILLO…

ACTITUDES DE SERVIZO: DISPOÑIBILIDADE PARA AXUDAR A OUTROS

LECTURA BÍBLICA: Romanos 12, 9-11

«Que o voso amor non sexa finxido; aborrecendo o malo, apegádevos ao bo. Amádevos cordialmente uns a outros; que cada cal estime aos outros máis que a si mesmo; na actividade, non sexades neglixentes; no espírito, mantédevos fervorosos, servindo constantemente ao Señor»

LECTURA

Cóntase que un califa era tan perverso e cruel que publicou esta proclama:

“Se algún dos meus súbditos é sorprendido dando esmola, seralle cortada unha man!”

Así que, desde aquel día, todos se abstiñan de axudarse mutuamente, ninguén ousaba mostrarse caritativo.

Sucedeu que un día un esmoleiro se presentou a unha muller que tiña un fillo, e que era moi pobre, pedíndolle por caridade.

Ela respondeu:

“Como queres que che dea algo, se o califa corta a man a quen dea unha esmola?”

E o esmoleiro dixo:

- Eu pido en nome de Deus!

Ao oír isto, a muller non puido negarse e deulle dous pans.

Pero o soberano sóuboo, e fixo levar á muller á súa presenza, e fíxolle cortar as dúas mans.

Aquela muller era moi guapa, e o soberano, despois de mutilala, namorouse de tal maneira que a quixo por esposa, suscitando malhumor e protestas por parte das súas outras mulleres. Celosas do favor que gozaba esta nova rival, acusábana ante o rei.

Entón o soberano ordenou que nai e fillo fosen levados ao deserto, e alí abandonados para que morresen de fame.

Mentres a pobre vagaba polo deserto, chorando a súa propia sorte co neno en brazos, pasou preto dun pozo e inclinouse para beber, da gran sede que tiña despois de tanto penar e camiñar.

Pero mentres se inclinaba, o neno escorregoulle e caeu dentro do pozo. sentou entón no brocal, chorando fortemente; cando velaquí que lle pasaron preto dous homes:

-       Por que choras? -preguntáronlle.

-       Tiña un neno no colo, e caeume ao pozo, -responde ela.

-       Estarías contenta se o sacásemos fóra?

Responde:

- Si.

E os dous rezaron a Deus, e o neno saíu da auga sen ningún dano. Entón dixéronlle:

- Estarías contenta se Deus che  devolvese as túas mans?

Responde:

      -  Si.

Rogaron a Deus e as mans da muller tornaron a ela, máis belas que antes.

Finalmente, dixéronlle aqueles dous:

- Sabes quen somos nós? Somos os dous pans que ofreciches en esmola ao esmoleiro; aquel donativo polo cal che foron cortadas as mans! Enxalza, por tanto, ao Altísimo, que non deixa sen recompensa ningún acto de caridade!

REFLEXIÓN

San Vicente e Santa Luisa quereríannos bos cristiáns e honrados cidadáns. O ser solidario, o estar dispoñible, o estar atento a quen necesita axuda… todas estas cousas son características de ambos os roles na vida: bos cristiáns e honrados cidadáns. Atentos para axudar. Estás atento ás chamadas de auxilio das persoas ao teu redor. Estás disposto a axudar aínda que signifique modificar as túas prioridades?

MÉRCORES 10 OUTUBRO. NO NOME DO PAI, DO FILLO…

EVANXEO: Mateo 20, 25-28

«O que queira facerse grande entre vós será o voso servidor; e o que queira ser o primeiro entre vós será o voso servo, así como o Fillo do Home non veu para ser servido, senón para servir e para dar a súa vida en rescate por moitos»

LECTURA

Dous homes, ambos os enfermos de gravidade, comparten unha habitación nun Sanatorio. A un deles permitíaselle sentar durante unha hora, na tarde, para poder así drenar o líquido dos seus pulmóns. A súa cama estaba á beira da única xanela da habitación.

O outro tiña que permanecer de costas todo o tempo polo seu estado de saúde. Conversaban incesantemente, todo o día, sempre falaban das súas familias, os seus fogares, empregos, experiencias e sitios visitados nas súas vacacións.

Todas as tardes, cando o compañeiro situado ao lado da xanela sentaba, relataba ao seu compañeiro de cuarto o que vía pola xanela.

Co tempo, o compañeiro deitado de costas, que non podía asomarse pola xanela, se desvivía por eses períodos dunha hora, durante o cal se deleitaba cos relatos das actividades e cores do mundo exterior. A xanela daba a un gran parque cun belo lago, os patos e cisnes deslizábanse pola auga, mentres os nenos xogaban e divertíanse á beira do lago.

Os namorados paseaban da man, nunha paisaxe con árbores majestuosos, e na distancia, unha bela vista da cidade. A medida que o señor que estaba preto da xanela describía todo isto con detalles exquisitos, o seu compañeiro imaxinaba un cadro fermoso e pintoresco que o extasiaba.

Unha tarde, describiulle un desfile que pasaba polo Sanatorio, e aínda que non puido escoitar á Banda, púidoo VER A TRAVES dos OLLOS do seu COMPAÑEIRO, tan vívidamente coma se el mesmo estivese a mirar.

Pasaron os días, as semanas… e unha mañá, o home que durmía preto da xanela, xa reposto da súa convalecencia, marchou. A título de despedida saúdanse afectuosamente co seu compañeiro de peza e este bo home retírase ao seu domicilio, contento e alegre como sempre.

Ao día seguinte cando chega a enfermeira, o outro señor pediu que o pasasen á cama preto da xanela. A enfermeira accedeu gustosa e o primeiro que fixo este señor foi apoiarse sobre o seu cóbado -con moito esforzo e dor- para incorporarse e poder mirar o mundo exterior.

Finalmente tería a alegría de velo en por si, pero ao asomarse á xanela, o que viu foi a parede do edificio do lado. Confundido e entristecido, preguntoulle á enfermeira que sería o que animou ao seu compañeiro de cuarto a descubrir TANTAS MARABILLAS do mundo exterior. A enfermeira respondeulle que o señor era CEGO e non podía nin ver a parede de en fronte. Ela dixo: QUIZAIS SÓ DESEXABA ANIMALO A VOSTEDE!

REFLEXIÓN

Hai moitas maneiras de axudar aos demais. Un pequeno xesto, como un sorriso no momento adecuado, un saúdo conveniente ou un oportuno golpiño nas costas poden ter efectos case máxicos.

Pequenos xestos coma estes, que melloran a nosa contorna, que nos custan…  Nada. Ás veces mesmo os facemos e nin nos damos conta.

Se pensamos un pouco sobre as accións que podemos realizar calquera día, esas menos evidentes pero que teñen grandes repercusións, non nos custará atopar maneiras de engordar a lista que segue con pequenos actos, sinxelos e cotiáns, que poden ter un gran impacto nas vidas dos demais.

Pon en práctica algunha destas propostas, e goza sendo unha persoa que axuda aos demais.

ORACIÓNS SEMANA 2-6 OUTUBRO

LUNS 2 OUTUBRO. NO NOME DO PAI….

Nesta mañá dispoñámonos a afastar do noso pensamento e do noso xeito de comportarnos, todo canto non deixa que vivamos con felicidade. Porque se só pensamos en nós e desde nós, estamos a deixar de lado ás persoas. Persoas que sofren incomprensión ou son maltratadas; persoas ás que ninguén lles fai caso nin presta atención; persoas excluídas e doloridas pola exclusión á que son sometidas sen que elas poidan dicir nada; persoas, nunha palabra, que non acaban de entender por que tantas veces se lle di que son e posúen dignidade, cando a vida, e o que con eles fan, lles demostran todo o contrario. Se, como vicencianos, non nos movemos na súa defensa, a nosa indiferenza colabora tamén a que esta situación inxusta se siga a prolongar.

MIRADA DIFERENCIADA NON TEN PREZO

O servicio desinteresado.

O consolo e alento recibido.

O regalo da escoita atenta.

O xesto de recoñecemento.

O sorriso aberto.

A verdade sen aparencia.

A discreta e humilde actitude.

A amizade na dificultade.

O respecto á dignidade.

A comprensión e alento.

O apoio ao fráxil e débil.

Dar a cara polo inocente.

Erguer a voz ante a inxustiza.

Obrar con honestidade.

Saír en defensa da Verdade.

Deixar os prexuízos e os medos.

Non aceptar adulacións nin subornos.

Ser íntegro nas palabras e xestos.

Non venderse a ningún preso.

NOSOPAI

MARTES 3 OUTUBRO. NO NOME DO PAI….

UN INGREDIENTE PARA O CURSO: O TRABALLO DIARIO

EVANXEO: Xn 6, 27

«Traballade, non polo alimento perecedoiro, senón polo alimento que permanece en vida eterna»

ORACIÓN

Señor, ti creaches o traballo para que o ser humano puidese valorizar a súa propia vida. Co traballo, ofreces a cada un a oportunidade de aprender a vencer obstáculos e saborear vitorias.

O traballo tornouse nunha sentinela da virtude que nos trae paz, saúde, abundancia e despreocupación. Somos privilexiados, Señor, porque nos asistes coas túas inspiracións, alentadoras e positivas.

Coa boa disposición que nos inspiras, descubrimos, a través do traballo, a felicidade de vivir. Señor, ti déchesnos este condimento da vida e a conciencia de poder servir aos teus propósitos.

Sen traballo, non sentimos satisfaccións nin recibimos recompensas valiosas. Grazas a ti, Señor, sabemos traballar e producimos na natureza transformacións útiles.

Sen o traballo, a vida parécenos un navío sen rumbo; hoxe somos dirixentes e capitáns da nosa vida. Grazas, Señor, pola oportunidade de poder iniciar e concluír ben todos os nosos traballos. Amén.

NOSOPAI

MÉRCORES 4 OUTUBRO. NO NOME DO PAI…

UN INGREDIENTE PARA EL CURSO: NO TIRAR LA TOALLA

LECTURA BÍBLICA: Filipenses 4, 8-9

«Por lo demás, hermanos, todo cuanto hay de verdadero, de noble, de justo, de puro, de amable, de honorable, todo cuanto sea virtud y cosa digna de elogio, todo eso tenedlo en cuenta. Todo cuanto habéis aprendido y recibido y oído y visto en mí, ponedlo por obra y el Dios de la paz estará con vosotros».

LECTURA

Un día, una pequeña abertura apareció en un capullo. Un hombre se sentó y observó a la mariposa por varias horas y como ella se esforzaba para que su cuerpo pasara a través de aquel pequeño espacio. Entonces parecía que se había dado por vencida pues no se veía ningún movimiento y no parecía hacer ningún progreso. Por el contrario, parecía que había hecho más de lo que podía y aun así no conseguía salir.

Entonces el hombre decidió ayudarla. Tomo una tijera y con ella cortó el capullo para que la mariposa pudiese salir. La mariposa salió con una gran facilidad. Pero su cuerpo estaba atrofiado, muy pequeño y con las alas maltratadas. El hombre continuó observando a la mariposa porque esperaba que en cualquier momento sus alas se fortalecieran, se abrieran con fuerza y fueran capaces de soportar su peso afirmándose con el tiempo.

Pero nada pasó. En realidad, la mariposa pasó el resto de su vida arrastrándose con el cuerpo atrofiado y con las alas maltratadas y encogidas. Nunca fue capaz de volar. Lo que el hombre en su gentileza y deseo de ayudar, no comprendía era que el capullo apretado y el esfuerzo necesario para salir por el pequeño agujero era el modo en que Dios hacía que el fluido del cuerpo de la mariposa fuese hacia sus alas de modo que estuviera lista para volar una vez que hubiese salido del capullo.

REFLEXIÓN

Lo fácil sería nacer directamente “mariposa” y volar, pero muchas veces es el esfuerzo lo que justamente necesitamos en nuestras vidas. Si Dios nos dejase pasar por la vida sin ningún esfuerzo, sin ningún obstáculo, nos dejaría "incapacitados", "discapacitados", "inválidos".  No seríamos tan fuertes como podríamos haber sido. Y nunca podríamos volar.

En este momento del curso en el que te encuentras, ¿qué actitud tienes ante el esfuerzo y la superación? ¿Lo sientes como “algo doloroso” y que no te apetece, o como una oportunidad de crecimiento?

ORACIÓN

Si puedo hacer, hoy, alguna cosa,

si puedo realizar algún servicio,

si puedo decir algo bien dicho,

dime cómo hacerlo, Señor.

Si puedo arreglar un fallo humano,

si puedo dar fuerzas a mi prójimo,

si puedo alegrarlo con mi canto,

dime cómo hacerlo, Señor.

Si puedo ayudar a un desgraciado,

si puedo aliviar alguna carga,

si puedo irradiar más alegría,

dime cómo hacerlo, Señor
Grevnille Kleiser

XOVES 4 OUTUBRO. NO NOME DO PAI….

Un ingrediente para el cursO:  cuidar el entorno

LECTURA BÍBLICA: Salmo 19, 2-5

«El cielo proclama la gloria de Dios, el firmamento pregona la obra de sus manos: el día al día le pasa el mensaje, la noche a la noche se lo susurra. Sin que hablen, sin que pronuncien, sin que resuene su voz, a toda la tierra alcanza su pregón y hasta los límites del orbe su lenguaje»

LECTURA

“Nunca hemos maltratado y lastimado nuestra casa común como en los últimos dos siglos. Pero estamos llamados a ser los instrumentos del Padre Dios para que nuestro planeta sea lo que él soñó al crearlo y responda a su proyecto de paz, belleza y plenitud […]”

El desafío urgente de proteger nuestra casa común incluye la preocupación de unir a toda la familia humana en la búsqueda de un desarrollo sostenible e integral, pues sabemos que las cosas pueden cambiar. El Creador no nos abandona, nunca hizo marcha atrás en su proyecto de amor, no se arrepiente de habernos creado. La humanidad aún posee la capacidad de colaborar para construir nuestra casa común. Deseo reconocer, alentar y dar las gracias a todos los que, en los más variados sectores de la actividad humana, están trabajando para garantizar la protección de la casa que compartimos. Merecen una gratitud especial quienes luchan con vigor para resolver las consecuencias dramáticas de la degradación ambiental en las vidas de los más pobres del mundo. Los jóvenes nos reclaman un cambio. Ellos se preguntan cómo es posible que se pretenda construir un futuro mejor sin pensar en la crisis del ambiente y en los sufrimientos de los excluidos” [Laudato Si. Papa Francisco]

REFLEXIÓN

Hoy celebramos la fiesta de San Francisco de Asís. Tanto por designación oficial del papa Juan Pablo II como por el uso popular, san Francisco de Asís es el patrón del cuidado de la creación de Dios. Aunque Francisco domesticó lobos, predicó a los pájaros y escribió el Cántico del sol, fue sobre todo un amigo de los pobres. De hecho, los franciscanos de mentalidad ecológica sostienen que fue su lucha por amar a las personas en situación de pobreza perfectamente lo que dio lugar a la humildad en que se convirtió en un hermano de toda la creación. Por esa razón, la Festividad de San Francisco de Asís es un momento especialmente bueno para abordar cuestiones de justicia ambiental, sobre todo el racismo ambiental y los daños ambientales a los pobres.

No vayamos a ser de los que defienden al lince y se olvidan del vecino.

VÍDEO: https://www.youtube.com/watch?v=15tHQ-ZfQHU

VENRES 6 OUTUBRO. NO NOME DO PAI….

Un ingrediente para el curso: darle sentido al estudio

LECTURA BÍBLICA: Proverbios 15, 14

«La mente inteligente cultiva el saber, la boca del tonto se apacienta de sandeces»

LECTURA

Cuenta una leyenda que un peregrino que realizaba el camino de Santiago paró a descansar en una pequeña aldea. Mientras comía algo, observó a tres hombres realizando una ardua tarea en la cantera.

Los tres realizaban el mismo trabajo, y el peregrino se acercó a preguntarles por la misma:

Al preguntar al primer hombre, éste respondió con malas maneras y gesto contrariado:

- ¿es que no lo ves? estoy picando la dura piedra... déjame seguir trabajando...

El segundo hombre al que preguntó le dijo:

- está claro, peregrino... estoy puliendo las piedras con cincel para que puedan ser mejor trabajadas, con pocas ganas de hablar...

El tercer hombre, con una sonrisa le respondió:

- ¡¡¡el puente para enlazar con la otra orilla del río!!!

REFLEXIÓN

Tres diferentes respuestas para la misma tarea, diferentes actitudes ante la misma.

En cómo veamos el fin, el objetivo o la visión de nuestros quehaceres, tanto personales como académicos, dependerá la actitud que tengamos para ellos.

La automotivación es un hábito que, aunque pueda resultarnos duro, aclara mucho nuestro comportamiento ante las dudas, imprevistos o dificultades del camino y ayuda a que todo lo que hagamos tenga un sentido dándonos fuerzas para seguir con ello.

Planteémonos que el día que comienza puede ser un buen día, con una sonrisa interior para nosotros y exterior para los que nos rodean y veamos el trabajo diario en que estamos metidos enfocándonos en el fin para el que lo hacemos, en los beneficios que conseguiremos cuando todo esté finalizado en vez de enfocarnos en la tarea por sí misma y en las dificultades que representa. ¡Adelante con ello!