sábado, 20 de febrero de 2016

2ª Semana CUARESMA 22 - 26 febrero “LLÉNATE DE DIOS”

 LUNES, 22 DE FEBRERO
+En el nombre del Padre, del Hijo y del Espíritu Santo

En este segundo domingo de Cuaresma, Jesús sube con Pedro, Santiago y Juan al monte Tabor donde se transfigura delante de ellos. Jesús quiere decirnos que encontrarnos con él en la oración es lo más importante, y que quiere acompañarnos en las dificultades y cruces de la vida. También a Él sus amigos le acompañan.

Lectura del santo evangelio según san Lucas 9, 28b-36
En aquel tiempo, Jesús cogió a Pedro, a Juan y a Santiago y subió a lo alto de la montaña, para orar. Y, mientras oraba, el aspecto de su rostro cambió, sus vestidos brillaban de blancos. De repente, dos hombres conversaban con él: eran Moisés y Elías, que, aparecieron con gloria, hablaban de su muerte, que iba a consumar en Jerusalén.
Pedro y sus compañeros se caían del sueño; y, espabilándose, vieron su gloria y a los dos hombres que estaban con él. Mientras éstos se alejaban, dijo Pedro a Jesús: Maestro, que bien se está aquí. Haremos tres tiendas: una para ti, otra para Moisés y otra para Elías. No sabía lo que decía.
Todavía estaba hablando, cuando llegó una nube que los cubrió. Se asustaron al entrar en la nube. Una voz desde la nube decía: Este es mi Hijo, el escogido, escuchadle.
Cuando sonó la voz, se encontró Jesús solo. Ellos guardaron silencio y, por el momento, no contaron a nadie nada de lo que habían visto.                                             Palabra de Dios.

Reflexión:
De este precioso texto me gustaría que nos centrásemos en esta frase
“Y, mientras oraba, el aspecto de su rostro cambió”
Se nos muestra que la transfiguración de Jesús se produce justo cuando está orando. Esa transfiguración es fruto de la unión perfecta entre Jesús y Dios Padre. ¿Nos imaginamos cómo podríamos transfigurarnos nosotros también? La oración es la fuente.
Nadie nace campeón, sino que se va haciendo. De la misma manera debemos buscar nuestro camino para hacernos mejores compañeros, mejores hermanos, mejores hijos de Dios.
Intentemos, esta semana, que nuestras virtudes transfiguren y sean luz para los que nos rodean.

Rezamos todos juntos:  Padre nuestro…



MARTES 23 DE FEBRERO

En el nombre del Padre…

Vamos a dedicar la oración de esta mañana a nuestras familias, a los que más nos quieren, y eso es seguro, pero que son también a los que a veces más hacemos sufrir…
Jesús nos invita a ser agradecidos, Él también lo era…. Y seguramente, que cuando Él hablaba de la gente sencilla, también pensaba en sus padres, en su familia…

“Te doy gracias, Padre, Señor del cielo y de la tierra, porque has escondido estas cosas a los sabios y a los entendidos, y las has revelado a la gente sencilla, Sí, Padre, porque así te ha parecido bien” (Lc 10,21)


No dejes de soñar que alguien te quiere. No quieras despertar de este sueño, no puedes, porque es real, alguien te está queriendo en este mismo instante.
Alguien te quiere tanto hasta el punto de que le puedes ofrecer tu vida que la cuidará, que tocará tu corazón desde el otro lado del mundo. Seguro que hay alguien que te quiere tanto que daría la vida ahora mismo por ti.
Seguro que tienes amigos que te quieren tanto que cada día comparten su tiempo contigo, te acompañan en soledad, te necesitan, los necesitas, os regaláis.
Seguro que tienes a alguien a tu lado ahora mismo que te quiere, y a alguien, que aunque no esté, también te querrá siempre.
Descubre a todas las personas que te quieren y quiérelas tú también, porque si tienes amor lo tienes todo. El amor nunca dice basta, el amor es el ingrediente más importante en la receta de la vida y no hay que agradecerlo sino corresponderlo. Piensa que todas las personas que te quieren tienen algo en común: son indispensables.
No dejes de soñar que tienes muchas más personas de las que imaginas, que te quieren, no despiertes de este sueño, no puedes porque te quieren.

Enlace video: http://www.youtube.com/watch?v=gg7odj4FpVE – Manuel Carrasco: No dejes de soñar

ORACIÓN: Gracias, Señor, por tu amor…
Señor, todo lo hemos recibido de tu amor,
todo es regalo tuyo,
todo es expresión de tu ternura y de tu bondad infinita.
Gracias por habernos dado la vida, tu misma vida;
gracias por nuestra familia, tu misma familia;
gracias por los compañeros y amigos, tu misma amistad.
Tú nos has regalado la primera estrella, el primer átomo, la sonrisa y el amor.
Tú nos has regalado la primera caricia de la primavera.
Tú nos has enseñado el camino, que conduce a lo mejor de nosotros mimos,
el camino que nos conduce hasta ti.
Gracias, Señor, por los infinitos detalles de tu amor.
Rezamos juntos: Dios te salve, María…

MIÉRCOLES 24 DE FEBRERO
En el nombre del Padre…
En muchos momentos de la vida, pareciera que nada tuviese sentido y que sin importar lo mucho que intentemos hacer bien las cosas, todo nos sale mal, fatal…
Comienza cada día como si fuese el primero del resto de tu vida, siempre con esperanza, alegría y mucho amor para repartir, para que así tu corazón esté contento y satisfecho por cuanto lo intentas hacer lo mejor posible.
No permitas que nadie te robe esa alegría que llevas dentro de ti. Tú tienes la fortuna de tener mucho amor, muchas ilusiones y muchos sueños, no los desperdicies.
Cada día intenta aprender algo nuevo, mira los días en colores, que lo opaco no le gane a la belleza que tienes frente a tus ojos. Recuerda que cada vez que aprendes algo nuevo, tu mundo se amplía y avanzas en la vida y puedes disfrutar de mayor satisfacción por quien eres.
Lo que te quita el sueño, no lo tomes en cuenta, bórralo de tu mente, retenerlo es malo para el alma, siéntete feliz con quien eres, tienes la capacidad de aprender de tus errores, no dejes que los malos sentimientos como el orgullo y la vanidad empañen tu bello corazón.
Y, sobre todo, no olvides que Jesús siempre está ahí, esperando a que le digas, a que le cuentes… ese problema, eso que te preocupa… Quiere que acudas a Él con confianza… Como el ciego al borde del camino:

“¡Hijo de David, ten compasión de mí!”. Jesús se detuvo, y mandó que se lo trajeran. Cuando estuvo cerca, le preguntó: “¿Qué quieres que haga?” Él dijo: “¡Señor, que vea otra vez!” (Lc 18,40-41).

Enlace vídeo: https://www.youtube.com/watch?v=NJptFTzre2g - Dani Martín: Caminar

SALMO
 Cuenta con nosotros, Señor…
Aunque no lo parezca, siempre te hemos esperado, Señor.
Porque vienes a plantar luz en nuestro horizonte;
porque sales a nuestro encuentro para darnos vida,
te adelantas a nuestro amanecer para enseñarnos el camino de la paz…
TODOS: CUENTA CON NOSOTROS, SEÑOR…

Somos pregoneros de malos tiempos.
Porque tenemos miedo a cansarnos,
porque, a nuestro paso, se alzan las rocas del desánimo
y, en la soledad, otros dioses se imponen fácilmente,
con falsas y fáciles promesas que se agigantan cuando Tú no estás.
TODOS: CUENTA CON NOSOTROS, SEÑOR…

Tú, Señor, que eres la alegría, infunde en nuestros corazones el gozo de este día;
Tú, Señor, que eres la salud, regálanos la fuerza de tu salvación;
Tú, Señor, que eres la fe, aumenta nuestro deseo de seguirte;
Si tú Señor, eres el amor, derrámalo en nuestros corazones.
TODOS: CUENTA CON NOSOTROS, SEÑOR…

Quien quiera que seas, Señor, solo sé que te necesitamos.
Porque el mundo busca a alguien que le devuelva la alegría,
y la tierra necesita recobrar la paz y la esperanza…
Por eso, Señor, porque intuimos quién eres…
TODOS: CUENTA CON NOSOTROS, SEÑOR,
YA QUE NOSOTROS CONTAMOS CONTIGO.

Rezamos juntos: Gloria al Padre...

JUEVES 25 DE FEBRERO
En el nombre del Padre…
Viendo los telediarios o escuchando las noticias de la radio uno se da cuenta de que vivimos en un mundo herido que pide ayuda. Hay personas que escuchan de una manera especial el grito de esta humanidad que sufre y que ven con claridad que tiene que aliviar este sufrimiento de alguna manera.
Muchas veces, a nosotros nos puede pasar lo que dice la siguiente historia. Escuchemos con atención:

En la calle vi a una niña temblando de frío, con un vestidito ligero y con pocas perspectivas de conseguir una comida decente. Me enfadé y le dije a Dios:
– ¿Por qué permites estas cosas? ¿Por qué no haces algo para remediarlo?
Durante un rato, Dios guardó silencio. Pero aquella noche, de improviso, me respondió:
– Ciertamente lo he hecho: te hice a ti

Ante tanta injusticia que vemos y oímos, el primer lamento que nos sale es este: ¿Por qué Dios permite esto o lo otro? ¿Por qué no hace que se paren los tsunamis o que no haya enfermedad, o que no haya hambre, o fulmina a los violentos y convierte los corazones de piedra en espíritus limpios?
Tal vez porque nos ha hecho capaces de alcanzar todo eso por nosotros mismos.
Tal vez porque Dios no ha creado un teatro de marionetas que bailan a su antojo, sino seres libres, capaces de buscar, compartir y construir un futuro –el reino-, sin otra magia que la humanidad compartida.
Y en ese sentido las soluciones a los problemas reales no van a venir de un genio saliendo de una lámpara, sino de la capacidad de cada uno, también de la tuya, para buscar propuestas válidas.
·      ¿Tal vez en ocasiones yo también aspiro a la magia? ¿Tal vez aspiro a las soluciones mágicas para problemas reales? ¿Tal vez elijo vivir en burbujas en las que las cosas cambian con sólo desearlo?
·      ¿Qué problemas reales (propios y ajenos) está a mi alcance solucionar?

La próxima vez que veas una injusticia, no digas ¡"Pobre"! o "¿Por qué Dios permite esto?", sino actúa, no solo rezando, sino colaborando en las campañas de la Iglesia o del cole (DOMUND, Día del Hambre, proyectos de misiones…) o con un poco de tu tiempo...
Vamos, demuestra a otros que Dios se acuerda de ellos... por medio de ti.
Rezamos juntos: Padrenuestro…

VIERNES 26 DE FEBRERO
En el nombre del Padre…
(Es una vieja historia muy conocida, pero debemos recordársela a los alumnos/as para que no pierdan la perspectiva de dónde puede estar la felicidad más elemental).

En las lejanas tierras del norte, hace mucho tiempo, vivía un zar que enfermó gravemente. Reunió a los mejores médicos de todo el imperio, que le aplicaron todos los remedios que conocían y otros nuevos que inventaron sobre la marcha; pero, lejos de mejorar, el estado del zar era cada vez peor. Le hicieron tomar baños calientes y fríos y beber jarabes de eucalipto, menta y plantas exóticas traídas en caravanas de lejanos países.
Le aplicaron ungüentos y bálsamos con los ingredientes más insólitos, pero la salud del zar no mejoraba. Tan desesperado estaba el hombre que prometió la mitad de lo que poseía a quien fuera capaz de curarlo.
El anuncio se propagó rápidamente, pues la riqueza del soberano era fabulosa, y llegaron médicos, magos y curanderos de todos los rincones de la tierra para intentar devolverle la salud.
Pero fue un trovador el que dijo:
-Yo sé el remedio, la única medicina para vuestros males, Señor. Solo hay que buscar a un hombre feliz: vestir su camisa es lo que curará vuestra enfermedad.
Partieron emisarios del zar hacia todos los confines de la tierra, pero encontrar a un hombre feliz no era tarea fácil: el que tenía salud echaba en falta el dinero; quien poseía dinero, carecía de amor; y quien tenía amor se quejaba de los hijos.
Sin embargo, unos soldados del zar pasaron junto a una pequeña choza en la que un hombre descansaba sentado junto a la lumbre de la chimenea. Le oyeron decir:
-¡Qué bella es la vida! Con el trabajo realizado, una salud de hierro y unos afectuosos amigos y familiares, ¿qué más podría pedir?
La noticia de que por fin habían encontrado a un hombre feliz fue recibida en palacio con gran alegría. El hijo mayor del zar ordenó inmediatamente:
-Traed de inmediato la camisa de ese hombre. ¡Ofrecedle a cambio lo que pida!
En medio de una gran algarabía, comenzaron los preparativos para celebrar la inminente recuperación del gobernante.
Grande era la impaciencia de la gente por ver regresar a los emisarios con la camisa que curaría a su gobernante. Pero cuando por fin llegaron, traían las manos vacías:
-¿Dónde está la camisa del hombre feliz? ¡Es necesario que la vista mi padre!
-Señor –contestaron apenados los emisarios- el hombre feliz no tiene camisa.

Algunas preguntas para la reflexión
- ¿De verdad pienso que la felicidad está en la abundancia de...?
- Lo que realmente creo que hace felices a las personas es... Y a mí, ¿qué me hace feliz?
- Necesito saber lo que es primordial para mí por encima de los bienes de que dispongo
... Qué supondría eso...

Oración final
Señor Dios, todos buscamos la felicidad. Para eso nos trajiste al mundo.
Pero no siempre lo logramos.
Haz que descubramos y valoremos
los muchos momentos de dicha y felicidad que nos proporcionas,
y sepamos darte gracias.
Y, ante todo, haz que no pongamos
nuestras aspiraciones en cosas materiales exclusivamente.
Por Jesucristo, nuestro amigo y hermano. Amén
https://www.youtube.com/watch?v=dHEAbU875bI (Cuando estamos atentos a lo que pasa a nuestro alrededor, cuando observamos, podemos aprender lo bueno de los demás y ayudar a otros).
Rezamos juntos: Dios te salve, María

viernes, 12 de febrero de 2016

CORESMA 2016, CAMIÑO RE-CREA-TIVO CARA Á VIDA: 1ª SEMANA- ÉNCHETE DE CONFIANZA

LUNS, 15 DE FEBREIRO

+No nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo
Imos escoitar o evanxeo do domingo. Imaxina a Xesús que, conducido polo Espírito, vai ao deserto. O deserto vai ser o lugar das tentacións de Xesús. Escoita o texto das tentacións moi amodo, saboreando as palabras. Non teñas présa. Podes ir imaxinando todo o que vai contando o evanxeo?

O Espírito foi levando polo deserto, mentres era tentado
Lectura do santo evanxeo segundo san Lucas 4, 1-13 

Naquel tempo, Xesús, cheo do Espírito Santo, volveu do Xordán e, durante corenta días, o Espírito foi levando polo deserto, mentres era tentado polo diaño. Todo aquel tempo estivo sen comer, e ao final sentiu fame.
Entón o diaño díxolle: «Se es Fillo de Deus, dille a esta pedra que se converta en pan.»
Xesús contestoulle: «Está escrito: "Non só de pan vive o home".»
Despois, levándoo ao alto, o diaño mostroulle nun instante todos os reinos do mundo e díxolle: «Dareiche o poder e a gloria de todo iso, porque a min déronmo, e eu doullo a quen quero. Se ti te axeonllas diante miña, todo será teu.»
Xesús contestoulle: «Está escrito: "Ao Señor, o teu Deus, adorarás e a el só darás culto"».
Entón levouno a Xerusalén e púxoo no beirado do templo e díxolle: «Se es Fillo de Deus, tírate de aquí abaixo, porque está escrito: "Encargará aos anxos que coiden de ti", e tamén: "Sosteranche nas súas mans, para que o teu pé non tropece coas pedras".»
Xesús contestoulle: «Está mandado: "Non tentarás ao Señor, o teu Deus".»
Completadas as tentacións, o demo marchou ata outra ocasión.
Palabra de Deus    Todos : Gloria a ti, Señor

REFLEXIÓN: 
Cada ano, no primeiro domingo de coresma, lemos un texto sobre as tentacións de Xesús no deserto.
A Coresma é o tempo en que os cristiáns experimentamos ese deserto, o lugar onde confrontamos co mal nas nosas vidas. Con Deus ao noso lado, é un lugar de crecemento espiritual onde podemos enfrontarnos honestamente connosco mesmos e con Deus. É o momento de examinar cales son nosas "tentacións", as áreas nas que estamos a fallar e a actitude para seguir para mellorar.

Terminamos rezando todos xuntos: NOSOPAI



  MARTES, 16 DE FEBREIRO
+No nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo

O mundo está aí, cheo de cousas que non nos gustan e polas que cada día nos queixamos. Vivimos moitas tentacións que nos poden apartar da decisión de facer algo para os demais, de vivir a vida que temos, de darnos conta de todo o bo que hai en nós e que podemos dar aos demais. Debemos darnos conta de que non estamos sós, que sempre hai alguén que nos acompaña e que nos espera para guiarnos.

Mentres soa a canción pensa nestas preguntas. Despois faremos unha pequena reflexión.

- Canto máis vas esperar para facer algo?
- Canto tempo ten que pasar para que ti te comprometas?
- Canto vas esperar para fiarte do que sempre é fiel?




REFLEXIÓN: 
Que bonita a vida! Gózaa, aproveita cada día, soña, sorrí, constrúe, valora o que tes, aprende algo novo cada día, téntao sempre, loita, non perdas o teu tempo, comparte, axuda,...
Ás veces cómpre parar e pensar en todas as cousas que nos ofrece a vida e que sen darnos conta non aproveitamos e deixámonos invadir pola rutina.
Estamos en Coresma, é o momento oportuno para eliminar o malo e abrir os brazos ao bo, a todas esas cousas bonitas que nos ofrece a vida.

Rezamos todos xuntos: Ave María

MÉRCORES, 17 DE FEBREIRO
+No nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo
                                                 
Salmo: Pequena e insignificante semente (2 LECTORES ou 2 COROS)

L1: Pequena semente de mostaza!
Pequena semente do sorriso,
Pequena e insignificante semente
Que se converte en raio de sol
Para o ancián ou o enfermo abandonado.

L2: Pequena semente do apertón de mans,
Pequena e insignificante semente
Que se converte en salvavidas
Para o solitario a piques de afogar.

L1: Pequena semente do oído atento,
Pequena e insignificante semente
Que se converte en tenrura
Para o adolescente desamparado.

L2: Pequena semente do xesto gratuíto,
Pequena e insignificante semente
Que se converte en palabra de vida
Para o home saturado de discursos.

L1: Pequena semente dos bos cristiáns,
Pequena e insignificante semente
Que se converte en cita de esperanza
Para todos os pobres.

REFLEXIÓN: 
Non nos cansemos de proxectar o ben servindo ao próximo, dando bos consellos, cumprindo coas nosas obrigas, perdoando a quen nos ofende, evitando todo acto de violencia; deste xeito, estamos a colaborar para construír o mundo que Deus quere para todos nós.

Rezamos  xuntos: Gloria ao Pai e ao Fillo e ao Espírito Santo...




XOVES, 18 DE FEBREIRO. DÍA DE GUINEA ECUATORIAL
+No nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo. Amén

Hoxe celebramos o DÍA DE GUINEA e queremos recordar ás comunidades de Fillas da Caridade que alí levan a cabo o seu labor misioneiro. As Fillas da Caridad en Guinea Ecuatorial queren ser presenza da misericordia e tenrura de Deus para os máis desfavorecidos. 

Así pois, hoxe, o noso recordo e a nosa oración é para elas, agradecidos pola súa entrega desinteresada para que vivan a súa misión coa mesma entrega e xenerosidade e que sexan ponte entre nós e os que menos teñen.


CONTO: CONSTRUÍR PONTES
Non hai moito tempo, dous irmáns que vivían en granxas contiguas, tiveron un conflito. Este era o primeiro problema que tiveron despois de 40 anos de cultivar as terras ombreiro a ombreiro, compartir o duro traballo e de intercambiar colleitas e bens en forma continua. Esta longa e beneficiosa colaboración terminou repentinamente. Comezou cun pequeno malentendido que foi crecendo ata chegar a abrir unha tremenda brecha entre eles, que explotou nun intercambio de palabras amargas seguido de semanas de silencio.
Unha mañá alguén chamou á porta de Luís. Ao abrir, atopou a un home con ferramentas de carpinteiro. "Estou a buscar traballo", dixo o estraño, "quizais vostede requira algunhas pequenas reparacións aquí na súa granxa e eu poida serlle de axuda". "Si", dixo o maior dos irmáns, teño un traballo para vostede.
Mire, alén do arroio, naquela granxa, aí vive o meu veciño, é o meu irmán menor. A semana pasada había unha fermosa pradería entre nós e el desviou a canle do arroio para que quedase entre nós. Ben, el puido facer isto para enfurecerme, pero vou facer unha mellor. Ve vostede aquela pila de refugallos de madeira xunto ao celeiro? Quero que constrúa unha presa, de dous metros de alto, para non velo nunca máis.
O carpinteiro díxolle: Creo que comprendo a situación. Móstreme onde están a madeira, os cravos e as ferramentas e entregareille un traballo que o deixará satisfeito. O irmán maior axudou ao carpinteiro para reunir todos os materiais e deixou a granxa polo resto do día para ir comprar provisións ao pobo. O carpinteiro traballou duro todo o día medindo, cortando, cravando. Preto do atardecer, cando o granxeiro regresou, o carpinteiro terminara co seu traballo.
O granxeiro quedou perplexo co que viu. Non había ningunha presa de dous metros; no seu lugar había unha ponte. Unha ponte que unía as dúas granxas a través do arroio. Era unha verdadeira obra de arte.
Nese momento, o seu irmán menor, veu desde a súa granxa, cruzando a ponte, abrazou ao seu irmán, cos ollos cheos de bágoas, díxolle: Es un gran home por construír esta fermosa ponte despois do que che fixen, grazas e perdóame.
En silencio o carpinteiro gardou as ferramentas e dispúxose a marchar, cando Luís, o irmán que o contrataba, berrou: Non te vaias espera!, queda, teño moitos proxectos para ti.
 -Gustaríame quedar, dixo o carpinteiro, pero teño moitas pontes por construír.

Terminamos rezando xuntos: Oh María sen pecado concibida, roga por nós que recorremos a ti!


VENRES, 19 DE FEBREIRO
+No nome do Pai, do Fillo e do Espírito Santo

Reflexión
Agora que estamos en coresma é o tempo indicado para pensar en todo aquilo que debemos cambiar, naquelas cousas polas que debemos pedir perdón, aínda que nos resulte difícil. Arríscate a mirar dentro de ti de verdade e a ver todo aquilo que debes cambiar, e a pedir perdón a quen debas.

Parábola do Fillo Pródigo:

https://www.youtube.com/watch?v=qY-ygC4p90g


ORAMOS TODOS XUNTOS NO ANO DA MISERICORDIA:
Señor, axúdanos a ser misericordiosos coma Ti.
Dános un corazón grande, capaz de amar e perdoar coma Ti. Amén

sábado, 6 de febrero de 2016

ORACIONES SEMANA CENIZA: LLÉNATE DE AMOR CREATIVO

CUARESMA 2016: Camino
re-creativo hacia la VIDA

 JUEVES 11-2-2016
+ En el nombre del Padre y del Hijo y del Espíritu Santo. Amén
1-Introducción
Hemos empezado ayer el tiempo de cuaresma y nos toca reflexionar  sobre nuestras vidas y sobre aquello que debemos cambiar, para ser mejores y llevar felicidad a los demás.

La Cuaresma comienza con el Miércoles de Ceniza y es un tiempo de oración, penitencia y ayuno. Cuarenta días que la Iglesia marca para la conversión del corazón.

La imposición de las cenizas nos recuerda que nuestra vida en la tierra es pasajera y que nuestra vida definitiva se encuentra en el Cielo.

Las palabras que se usan para la imposición de cenizas, son:
*“Concédenos Señor el perdón y haznos pasar del pecado a la gracia y de la muerte a la vida”
*“Recuerda que polvo eres y en polvo te convertirás"
* “Arrepiéntete y cree en el Evangelio”.

ORIGEN DE LA COSTUMBRE
Antiguamente los judíos acostumbraban a cubrirse de ceniza cuando hacían algún sacrificio, y como signo de su deseo de conversión de su mala vida a una vida con Dios.
En los primeros siglos de la Iglesia, las personas que querían recibir el Sacramento de la Reconciliación el Jueves Santo, se ponían ceniza en la cabeza y se presentaban ante la comunidad vestidos con un "hábito penitencial". Esto representaba su voluntad de convertirse.

Las cenizas que se utilizan se obtienen quemando las palmas usadas el Domingo de Ramos del año anterior. Esto nos recuerda que lo que fue signo de gloria pronto se reduce a nada.

La imposición de ceniza es una costumbre que nos recuerda que algún día vamos a morir y que nuestro cuerpo se va a convertir en polvo. Nos enseña que todo lo material que tengamos aquí se acaba. En cambio, todo el bien que tengamos en nuestra alma nos lo vamos a llevar a la eternidad. Al final de nuestra vida, sólo nos llevaremos aquello que hayamos hecho por Dios y por nuestros hermanos.

2-Oración
QUE NO SE ME ACOSTUMBRE EL CORAZÓN
Que no se me acostumbre el  corazón, Señor,
a ver personas sufriendo en situaciones injustas.
Que no vea normal tropezar todos los días
con hombres y mujeres desplazados, sin casa, sin techo.
Que me sorprenda cada día de este mundo que montamos
en el que unos tenemos de todo y a otros les falta todo.
Que no se me acostumbre el  corazón,
a la mirada triste y perdida,
al gesto caído y desanimado,
a la palabra grosera o burlona,
a las pocas ganas de vivir,
al deterioro del hermano,
al grito de socorro .
Que no se me acostumbre el  corazón,
a ver como normal al acabado de llegar
que cruzó el mar para buscar un futuro,
al que quedó sin familia, sin trabajo, sin techo
y que mañana no encontrará salida a su problema.
Pon ternura, Señor, en mi mirar;
pon cariño en la mano que saluda;
pon misericordia en la mente que hace juicios;
pon sabiduría en mis palabras;
pon escucha en los oídos que reciben.
AMÉN

Rezamos juntos: Dios te salve, María…


VIERNES 12-2-2016
+ En el nombre del Padre y del Hijo y del Espíritu Santo. Amén
1-Introducción
El día de hoy queremos comenzarlo haciendo una reflexión sobre lo que hacemos y por qué lo hacemos. Para ello vamos a leer un cuento que nos va a ayudar a situar en el centro de nuestras vidas lo esencial: aprender a vivir con autenticidad y siendo nosotros mismos.

2-Acción desinteresada (cuento)

Un alumno le dijo a su Maestro:

-Lo que más me deprime  es la absoluta vulgaridad de mi existencia. Jamás en la vida hice  nada tan importante como para merecer la atención del mundo.
- Te equivocas si piensas que es la atención del mundo lo que hace que una acción sea importante, dijo el Maestro
Siguió una larga pausa.
- Bien, pero es que tampoco hice nada por alguien, ni para bien ni para mal...
- Te equivocas si piensas que es  el influir en los demás lo que hace que una acción sea importante, volvió a decir el Maestro.
- Pero entonces, ¿ qué es lo que hace que una acción sea importante?
- El hacerla por sí misma, poniendo en ello todo su propio ser. Entonces resulta ser una acción desinteresada, semejante  a la actividad de Dios.
(Anthony de Mello. Un minuto para el absurdo.)

3-Reflexión
En muchas ocasiones vivimos mirando para los demás, solo preocupados del qué dirán  o de lo que puedan pensar. No actuamos correctamente por miedo a que nos critiquen, a que nos juzguen o nos etiqueten. Nuestras acciones tienen valor por sí mismas, no necesitan de la crítica o el beneplácito de los que miran.

Rezamos juntos: Gloria al Padre…